Op je 23 beginnen aan een volledig nieuwe studierichting is niet evident, vooral niet als je daarvoor nog geen diploma’s hebt behaald. Vaak vraag ik me af waar ik eigenlijk mee bezig ben, maar het besef dat deze gedachte vooral door ouders en familieleden komt, stelt me vaak gerust. Mijn vrienden zijn dan het volledig tegenovergestelde: studeer zo lang je kunt, ieder heeft zijn eigen weg, doe wat je wil. Toch valt dat tegen als de helft al een vaste baan heeft en de andere helft al zijn diploma.
Mijn aankomst in Antwerpen
Net afgestudeerd aan het Onze-Lieve-Vrouwecollege in Oostende met een diploma Humane Weten-schappen, nog geen 18 jaar, iets te arrogant voor mijn leeftijd maar net zelfzeker genoeg, en ik ging naar Antwerpen. Voor mijn droomschool, het RITCS in Brussel, was ik niet toegelaten. Daar viel mijn droom al in duigen. Aan de Universiteit Antwerpen boden ze wel een opleiding Taal- en Letterkunde aan, met als twee “talen” Engels en Theater-, Film- en Literatuur-wetenschappen. Ik moest geen twee keer nadenken.
Mijn wereld was als het ware opengegaan. Ik kende niemand, niemand kende mij, en dit betekende dus een schone lei. Ik kon mezelf ontpoppen als de persoon die ik het meest wou zijn: mezelf. Ik kijk niet meer terug naar de persoon die ik was in het middelbaar, enkel als het is om te lachen met mezelf en mijn toenmalige vrienden.
Een nieuwe wereld
Vijf jaar vlogen voorbij in Antwerpen, waaronder ik wel eens twee keer ben veranderd van studierichting. In die vijf jaar was ik een echte studente, maar dan zonder het studeren. Dat merkte ik – en mijn vader – ook aan mijn punten. Elk jaar was slechter dan het vorige, maar op een of andere manier bleef ik me erdoor knokken en kon ik met overschot aan studiepunten aan het volgende jaar beginnen. Hierdoor miste ik wel veel zomers en septembers, die waren gevuld met een schema voor herexamens.
"Morgen een zware dag, maar die avond een drum-and-bass avond? Komt wel goed."
Het hielp ook niet dat ik in die vijf jaar me heb kunnen verdiepen in het nachtleven bestemd voor jongeren die houden van elektronische dansmuziek, meestal van 21 uur tot 6 uur ‘s ochtends. Het hielp dan nog minder dat ik zoveel vrienden maakte, zowel op de dansvloer zelf als op kot, die deze passie voor uitgaan deelden en waardoor we nog minder in de lessen zaten. Als ik wist dat we morgen een zware dag hadden, maar die avond was het toevallig drum-and-bass avond in ons favoriete studentencafé? Komt wel goed. Ik kan eigenlijk enkel de schuld op mezelf steken.
Toch deed deze nieuwe wereld heel wat voor me. Ik ontdekte een sociale, zelfzekere en spontane kant aan mezelf. Misschien een beetje roekeloos, misschien nog altijd een beetje arrogant, maar hieruit kon ik enkel leren. Ik heb nooit mijn liefde voor schrijven aan de kant geschoven, nooit mijn eigen niche interesses laten verwateren, en heb deze eigenlijk enkel maar kunnen versterken, deels door de drang om zo veelzijdig te zijn als ik maar kon. Ik wou niet worden afgeschreven als losbandige marginaal, noch als zolderkluizenaar. Die twee kanten van mezelf versmolten dagelijks, en dan zat ik heel de dag in mijn kamertje te gamen en shows te kijken tot het 22 uur was en tijd voor de Cara’s en rolplateaus op tafel te smijten. Dit is nog zeker een dagelijks fenomeen in mijn leven, min de Cara’s. Die zijn enkel lekker als je blut bent.
Bye-bye, Antwerpen
Na vijf jaar mijn voeten eraan te voegen, vond ik het wel tijd voor iets anders. Iets dat ik serieuzer zou nemen, misschien ook iets dichterbij. In september, een week voor de lessen startten en na het afwezig zijn op drie van mijn zes herexamens, besliste ik ’s avonds na mijn werk me in te schrijven voor HoWest. Alweer kende ik niemand in deze richting, en niemand kende mij, maar dit was ik al gewend en hier had ik dus ook totaal geen angst voor. Vaarwel kot, adios uitgaansvriendjes, doei favoriete stamcafés. Heb ik deze keuze abrupt gemaakt? Jazeker. Heb ik spijt van mijn keuze? Dat zeker niet.
Nieuwe start in Bruhhe
De onthaaldag van mijn richting heb ik volledig gemist. Ik stuurde naar een paar vrienden die ook aan HoWest zaten voor meer info, en die vertelden me dat ik dat simpelweg kon opzoeken. Dus ik, maandagavond in de sofa, laptop op de schoot en theetje in de hand, zoek dat op: de onthaaldag is morgen om 9 uur ’s ochtends. Ziet dat van hier, dacht ik. Lekker uitslapen dus.
De eerste schooldag had ik wel spijt van mijn beslissing om deze onthaaldag niet bij te wonen. Iedereen kende elkaar precies al. En ik kende weer niemand. Dat is gelukkig al snel veranderd toen ik mijn bestie Andy leerde kennen. Het was eigenlijk erg gemakkelijk om de andere klasgenoten die ik nu trots mijn vrienden kan noemen te ontmoeten: een keer ernaast zitten, eens samen eten ’s middags. Nu zijn ze echt mijn nieuwe vrienden. Ik ben erg blij dat ik hier mijn kliekje heb gevonden, en om nieuwe mensen te leren kennen die dezelfde interesses delen als ik. Het blijft verrassend hoe veelzijdig sommige mensen kunnen zijn, en hoeveel geluk je kan hebben met ze op het juiste moment op de juiste plaats tegen te komen.
En zo het geschiedde. Na bijna het eerste semester te hebben overleefd kan ik wel zeggen dat ik me hier amuseer, zowel in de klas als in de lessen. De overgang van bachelor naar graduaat verliep stroef, maar flexibel ben ik altijd al geweest. Nu is het mijn moment om me te bewijzen. De toekomst ligt nog ver, maar mijn interesses neigen naar de eventsector, uiteraard deels door mijn eigen uitgaanscarrière. Voorlopig kan ik enkel zeggen over de toekomst dat ik er naar uitkijk, vooral met mijn nieuwe vrienden en natuurlijk mijn trouwe beste vrienden van way back.
